کمی بی کس..............

کمی از یاد رفته..........

خدا هم ترک ما کرده !

خدا دیگر کجا رفته ؟

نمی دانم مرا آیا گناهی هست..........

از فراغ تو غمگینم چه کنم

با تو بودن شده اندیشه من

بی تو تنهای زمینم چه کنم

با تو چون با غم بستان تو بیا

بی تو من مثل کویرم چه کنم

تو بیا چون که بدون تو هنوز

من به دست غم اسیرم چه کنم

و دل را ای کاش توان بود تا با سنگ نامهربانی هر گستاخی بر ترک فرو ریختن ننشیند

او که گفت دوستم دارد در اندوهگین ترین شب ها تنهایم گذاشت و مهتاب شب های تارم را

ربود ...

گناهم چیه که هر روز  باید بخاطر دوریت  آرزوی مرگ کنم؟

گناهم چیه که هر روز عاشق تر از قبلم؟

گناهم چیه که هر روزکه میبینمت اشک از چشام می باره؟

گناهم چیه که هرشب با یادت باید بخوام؟

گناهم چیه که نمیتونم ازت متنفر باشم؟

گناهم چیه که؟؟::

آیا فقط گناهم اینه که عاشق کسی شدم که عاشقم نیست؟؟

چقدر عاشقت هستم

تو مثل مهر وفا عاشقانه در آغوش باد بوی عشقت بر مشام

چه زیبایی تو دوستت دارم عاشقانه

تو مثل پر پرواز تو مثل ماهی آب چقدر زیبایی تو که در دل سنگ من جای گرفتی !

من چقدر عاشقت هستم !دانی عشق چیست؟ احساس غریبی ست که قلب را می تپاند وگرمی احساس می آفریند چقدر دوستت دارم عاشقانه!!

گمنام صفر کردم و گمنام بمیرم

خواهم ز خدایم که  بی دلخواه بمیرم

 یعنی که تو رو ببینم و آنگاه بمیرم

.بی تو هیچ رفیقی ندارم.

پر پر میشم روزی که جدا بشی

.میمیرم باز شبی که نباشی.

سخته آخه دوری تو برام.

 من بعد تو خودم رو نمیخوام.

 لالایت نقمه ی صبورمه

.تا زنده ام عاشقت میمونم

هركي كه از روش رد ميشه غصه هاشو جا نذاره

كاشكي ميشد فقط يه بار يكي منو باور كنه

وقتي داره ميره منو با خودش همسفر كنه

دلم ميخواد پر بكشم برم از اين شهرو ديار

تا كي ديگه صبور باشم خسته شدم از انتظار

تنها كاره هر روز من گريه و غصه خوردنه

كاشكي ميشد رها بشم آرزومم كه مردنه

گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟

وقتي شقايق نيست مردن چه سود دارد؟ 

با مردماني بي دل گفتن چه سود دارد؟ 

با آسمان خسته با ابر دل شكسته  

با درد ريشه بسته رستن چه سود دارد؟ 

بودم به عشق ياران عمري در بيابان 

وقتي دلبري نيست ماندن چه سود دارد ؟

با اين همه گلايه با اين همه شكايت  

وقتي سنگ صبوري نيست گفتن چه سود دارد؟ 

اين كوهسار رنگي اين باغچه هاي رنگي  

وقتي شقايق نيست ديدن چه سود دارد؟

می نویسه عاشقونه روی دیوار شبونه ,  توی بیداری آهن هیشکی عاشق نمیمونه !

با دلی لبریز حسرت , این مسافر گریه کرده ;

دلشو داده به کسی که میدونه برنمیگرده .

خیلی سخته وقتی که هنوز زنده هستی و جون تو بدن داری رنگین کمون تو مال یکی دیگه بشه که حتی اونو   نمی شناسی. خیلی سخته وقتی که اون رنگین کمونو توی یه آسمون دیگه ببینی در حالی که تو آسمون خودت فقط بارون می باره ولی بعد از این همه بارون بازم آسمون مهرشو از تو دریغ می کنه، خیلی سخته وقتی یه گل رز سفید می بینی و طبق عادت گذشته اونو می کنی و با تمام وجود بوش می کنی، ولی آخرش چی؟!

آینه ی زندگی دیدم به چروک های زیر

 چشمانم خیره شدم به پلک های خم شده

 روی چشمانم که روزی بهترین چشم را

می ساختند من خودم بودم همان عاشق تنها

که روز ها چشم انتظار در ماند و از عقربه های

 ساعت عقب افتاد من با ثانیه ها مبارزه کردم

 نمی خواستم هر روز منتظر تکرار ثانیه ها باشم

 عمرم رفت و من بازنده ی همیشگی شدم

 حال به عمر رفته می نگرم به جوانی ام

که از کنارم گذشت باز من ماندم و

یک عشق خاک خورده دز قلب کوچکم

باز هم کارم به در چشم دوختن است

  اما این بار منتظر لیلی ام نیستم

بی تابم در انتظار مرگ نشسته ام......

چه زمانی به پایان می رسد لحظه های سکوت و اشک های حلقه زده در نگین چشمانم؟!

آیا باران به سراغم خواهد آمد؟ برای یاری من، تا بی نهایت...

اگر سخنم تلخ است، رنگ درد است که برآن نگاشته ام.

گویند آنچه از دل برآید بر دل نشیند!

آیا من نیز دلنشین لحظه های تنهایی خواهم شد؟!

هر شب هنگامی که تاریکی فراگیر شود و مردمان شهر خفته در خاکند، شمعی می افروزم تا بسوزد و به تاریکی بپیوندد تا به یاد آرم: من نیز آن شمعم که خواهد سوخت تا لحظه های پایان، تا پیوستن به تاریکی!

لحظه های روشنی را بسان بازی کودکانه ی درونم گذر کردم تا رسیدن به فراسوی زمان...

هر بار که خفتن شمع را نظاره گر می شوم با خود عهد می بندم که دیگر کلام زهراگین خود را بر تن سپید دفتر آرزوها ننگارم، اما...

تا آن هنگام که گذر نامه ی غم در زندگی ام جاریست:پیمان شکن و گنه کارم!

(این شعر ها مال یه کی از دوستان گلم بود  خیلی قشنگ مینوشت و مینویسه)

و لحظه لحظه ی دیدار با تمام وجود در باغچه ی کوچک دل می شکفد،

سرودن غزل نقره فام در تاریکی شبان که بیداری مهتاب را به تصویر می

کشد و ظهور یاس در عطر تنهایی قدمی آهسته به سوی مرگ...

وارسته از هر چیز  و سوگند به استقامت سرو و اراده ی باران روزی

خواهد آمد که دیدار با آیینه را قطره ی اشک چکیده از رخسار گل می

پنداری!

چشم انتظار کوچه ها

در پی رد پای دوست

نگاهم ماند و پوسید در جاده ها

می روی نرم نرمک و آهسته تر

می برد دل ز من پیوسته تر

زین پس دنیای نامرد تر

دانم می رسی روزی به داد من

روزی که دیگر از من نمی بینی اثر

چه زمانی به پایان می رسد لحظه های سکوت و اشک های حلقه زده در نگین چشمانم؟!

آیا باران به سراغم خواهد آمد؟ برای یاری من، تا بی نهایت...

اگر سخنم تلخ است، رنگ درد است که برآن نگاشته ام.

گویند آنچه از دل برآید بر دل نشیند!

آیا من نیز دلنشین لحظه های تنهایی خواهم شد؟!

هر شب هنگامی که تاریکی فراگیر شود و مردمان شهر خفته در خاکند، شمعی می افروزم تا بسوزد و به تاریکی بپیوندد تا به یاد آرم: من نیز آن شمعم که خواهد سوخت تا لحظه های پایان، تا پیوستن به تاریکی!

لحظه های روشنی را بسان بازی کودکانه ی درونم گذر کردم تا رسیدن به فراسوی زمان...

هر بار که خفتن شمع را نظاره گر می شوم با خود عهد می بندم که دیگر کلام زهراگین خود را بر تن سپید دفتر آرزوها ننگارم، اما...

تا آن هنگام که گذر نامه ی غم در زندگی ام جاریست:پیمان شکن و گنه کارم!

پای من خسته از این رفتن بود...

قصه ام قصه ی دلکندن بود...

دل به هر کس که سپردم دیدم ...راهش ...افسوس... جدا از من بود

صخره ویران نشود از باران...گریه هم عقده ی ما را نگشود...

   رنگ چشمت رنگ دریاست سینه ی من دشت غمها  یادم آید زیره باران با تو بودن با تو تنها زیره باران  با تو بودن زیره باران با تو تنها

 باران میبارد امشب دلم غم دارد امشب آرام جان خسته  رحمی سپارد امشب  این کلام آخرینت  برده میل زندگی را از سره من شاید بیایی از سفر اما نمیشه باور من   رفتنت را کرده باور  التماسم را ببین در این نگاهم  زیره باران  گریه کردم بلکه  باران شوید  از جانم گناهم

 این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سره من گفته ای  شاید بیایی از سفر اما نمیشه باوره من  کی رود از خاطر  من  آخرین بوسه شبی در زیره باران

ماهی به آب گفت: تو نمی تونی اشکای منو ببینی٬ چون من توی آبم ٬ اب

جواب داد اما من میتونم اشکای تو رو احساس کنم چون تو توی قلب منی